A może powinnam znów zacząć pisać bloga? Mieć możliwość publikacji swoich przemyśleń? Znów... Jak widzę, to co robiłam wcześniej to tylko żałosna imitacja.
Z drugiej strony, o czym mogłabym pisać? Najwspanialszą historią w moim życiu jest ( według mnie ) moja miłość do mojego konia. Do Hazarda, jedynego, niezastąpionego, najwspanialszego. Jednak, kogo to może interesować? Wąską grupę ludzi. Trudno do nich trafić.
Wystawiać fragmenty swoich opowiadań? Już się na tym przejechałam. Nigdy więcej nie udostępnię swoich pomysłów do tej zdradliwej sieci, radość z pochwał jest nieziemska, aczkolwiek teraz już chyba nie jestem właścicielką swoich wypocin. Cóż, internet rządzi się własnymi prawami. Raz wrzucone, przestaje być Twoje. Czemu więc chcę cokolwiek pisać na blogu? Może dlatego, że uważam taki BLOG za naprawdę WOLNĄ formę?
Kiedyś pisałam pamiętnik w internecie. Największa głupota, ale pozostał sentyment. Usunęłam go już dawno temu, chociaż teraz troszkę żałuję. Miałabym się z czego pośmiać.
Konie są tak zajmującą pasją, że w sumie nie mam czasu na nic innego. Co mogłabym innego udostępniać na tym blogu? Rysuję, ale od tego mam deviantarta. Kręcę filmy, tutaj kłania się youtube. Interesuję się mangą i anime, ale uwierzcie, nie chcielibyście czytać moich niektórych przemyśleń. Nie obchodzi mnie moda, nie mam lookbooka. W sumie szkoda, tyle się namnożyło teraz tych modowych blogów, że aż zgłupieć można. Ale chociaż miałabym o czym pisać. Przemyślenia dotyczące muzyki? Czy opisywanie ulubionych filmów?
Chyba jednak korcą mnie te konie.
Głupie konie.
Nie mam przez nie na nic czasu, jeszcze internet chcą mi zajmować?
Ach, Boże, jak żyć?
wtorek, 12 marca 2013
środa, 30 maja 2012
marzenie
Udało się.
W najmniej oczekiwanym momencie. W takim w którym nie miałam już nadziei.
Szkoda tylko, że czyjeś spełnienie, rodzi zawiść innych. Światu nie dogodzisz.
Szczęście rodzi zawiść. To przykre.
Witamy w XXI wieku.
Szczęście rodzi zawiść. To przykre.
Witamy w XXI wieku.
poniedziałek, 2 kwietnia 2012
trochę tęsknię
Zdecydowanie przez ostatnie pięć miesięcy jedyne o czym myślałam, pomijając pewnego delikwenta, były konie. Przede wszystkim wspominałam te cudowne czasy, kiedy jeździłam w swojej pierwszej stajni. Strasznie tęsknie za tymi wszystkimi ciepłymi dniami spędzonymi wśród koniowatych przyjaciół, hektolitrów oranżady, wzbitego w powietrze kurzu i zielonej trawy na padokach. Najpiękniejsze chwile. Niestety, już dawno zostały zaszufladkowane jako „wspomnienia”.
W sumie, tęsknię za końmi. Nie jeździłam już tak długo, a od miesiąca wręcz błagam o możliwość pojeżdżenia. Niestety, przez problemy zdrowotne na koniach siedziałam dwa razy w przeciągu ostatnich pięciu miesięcy.
Tęsknię za Hazardem.
poniedziałek, 5 grudnia 2011
see you soon
Szkoda, że tym razem tego nie powiedział.
Będzie mi ich brakowało, bardziej niż potrafię sobie to teraz wyobrazić.
Czy to możliwe, żeby trzech, z pozoru zwykłych ludzi potrafiło doprowadzić mnie do śmiechu i łez? Radości i smutku? Szczególnie teraz, przede wszystkim - smutku. 300 koncert, koniec dwuletniej trasy... Szkoda tylko, że Jared nie dodał "see you soon" jak to miał w zwyczaju.
'No, I'm not saying I'm sorry one day maybe we'll meet again' - mam nadzieję, że dotrzymają obietnic zawartych w swojej muzyce i wrócą, bo muszą. Po prostu, muszą...
Będzie mi ich brakowało, bardziej niż potrafię sobie to teraz wyobrazić.
Czy to możliwe, żeby trzech, z pozoru zwykłych ludzi potrafiło doprowadzić mnie do śmiechu i łez? Radości i smutku? Szczególnie teraz, przede wszystkim - smutku. 300 koncert, koniec dwuletniej trasy... Szkoda tylko, że Jared nie dodał "see you soon" jak to miał w zwyczaju.
'No, I'm not saying I'm sorry one day maybe we'll meet again' - mam nadzieję, że dotrzymają obietnic zawartych w swojej muzyce i wrócą, bo muszą. Po prostu, muszą...
Subskrybuj:
Posty (Atom)