A może powinnam znów zacząć pisać bloga? Mieć możliwość publikacji swoich przemyśleń? Znów... Jak widzę, to co robiłam wcześniej to tylko żałosna imitacja.
Z drugiej strony, o czym mogłabym pisać? Najwspanialszą historią w moim życiu jest ( według mnie ) moja miłość do mojego konia. Do Hazarda, jedynego, niezastąpionego, najwspanialszego. Jednak, kogo to może interesować? Wąską grupę ludzi. Trudno do nich trafić.
Wystawiać fragmenty swoich opowiadań? Już się na tym przejechałam. Nigdy więcej nie udostępnię swoich pomysłów do tej zdradliwej sieci, radość z pochwał jest nieziemska, aczkolwiek teraz już chyba nie jestem właścicielką swoich wypocin. Cóż, internet rządzi się własnymi prawami. Raz wrzucone, przestaje być Twoje. Czemu więc chcę cokolwiek pisać na blogu? Może dlatego, że uważam taki BLOG za naprawdę WOLNĄ formę?
Kiedyś pisałam pamiętnik w internecie. Największa głupota, ale pozostał sentyment. Usunęłam go już dawno temu, chociaż teraz troszkę żałuję. Miałabym się z czego pośmiać.
Konie są tak zajmującą pasją, że w sumie nie mam czasu na nic innego. Co mogłabym innego udostępniać na tym blogu? Rysuję, ale od tego mam deviantarta. Kręcę filmy, tutaj kłania się youtube. Interesuję się mangą i anime, ale uwierzcie, nie chcielibyście czytać moich niektórych przemyśleń. Nie obchodzi mnie moda, nie mam lookbooka. W sumie szkoda, tyle się namnożyło teraz tych modowych blogów, że aż zgłupieć można. Ale chociaż miałabym o czym pisać. Przemyślenia dotyczące muzyki? Czy opisywanie ulubionych filmów?
Chyba jednak korcą mnie te konie.
Głupie konie.
Nie mam przez nie na nic czasu, jeszcze internet chcą mi zajmować?
Ach, Boże, jak żyć?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz