czwartek, 10 kwietnia 2014

finisz

     Aż trudno mi czasami uwierzyć, że minęło już tyle czasu odkąd założyłam tego bloga. I co? Zaledwie kilka wpisów. Jestem z siebie niezadowolona. Jednak cóż, takie życie, z brakiem czasu spowodowanym wspaniałą szkołą nic nie zrobię. Więc dziś trochę o szkole. Właściwie to nie o niej samej, ale o tym, że się kończy - cieszy mnie to. Nic mnie tak nie zamęczyło jak ta placówka oświatowa. Jedyne co z niej wyniosę to niezwykle przydatne w życiu (ach, jakaż ja się zrobiłam przez te trzy lata sarkastyczna) umiejętności i przeświadczenie, że tak naprawdę do niczego w życiu nie dojdziemy. Elitarna klasa. Można umrzeć ze śmiechu.
     To nie tak, że były same złe momenty. Bywały i dobre. Ale niestety, przede wszystkim właśnie bywały, a nie były. Taka nieznacząca różnica, a jednak jakby było inaczej to myślę, że byłabym bardziej zadowolona. Mój wybór, mój błąd. Mogłam się przenieść, ale tego nie zrobiłam - głupia decyzja, trzeba było wiać dopóki nie było za późno. Jednak w życiu kieruję się maksymą, że wszystkie drogi są prawidłowe i każda do czegoś doprowadzi (ach ta fascynacja Jaredem Leto, to nie chodzi o to, że jest przystojny, mnie on się w sumie nawet niespecjalnie podoba, ale jest tak wszechstronnie utalentowaną osobą, że powiedzieć, że mi imponuje byłoby zbyt słabym czasownikiem) więc z uporem pozostawałam w tej szkole, chociaż bywały noce kiedy myślałam, że już następnego dnia nie dam rady. Nie chodzi o ilość nauki. Chodzi o podejście do jednostki, wyścig szczurów i krzywe patrzenie się na każdego. Dlatego nie lubiłam... błąd, nie lubię tej szkoły.
     Jednak ten okres był jednym z piękniejszych okresów w moim życiu, spełniło się moje największe marzenie i Hazard aż do dzisiaj (i mam nadzieję, że jak najdłużej) jest ze mną. Najpiękniejszym wspomnieniem z liceum nie będą żadne imprezy, spotkania towarzyskie, miłostki czy przyjaźnie. To będzie poranek po polskim kiedy odebrałam telefon i rodzice powiedzieli, że kupili mi Hazarda. Banalne, ale myślę, że mało kto ma takie skojarzenie z hasłem "najlepsze chwile w liceum".
     Lubię ludzi z mojej klasy. Przyzwyczaiłam się do nich. Obawiam się tylko, że nasza znajomość zakończy się kilka miesięcy po zakończeniu roku szkolnego. Wręcz jestem tego pewna. Przyjaźnie i znajomości zwykle zawiera się poza klasą - to są ludzie z którymi mimo wszystko nie jesteś "przymuszony" do spędzania czasu. Ze swoją klasą, jesteś. Nie chodzi nawet o to czy się ich lubi, ceni, nienawidzi. Nie TY ich wybrałeś.
    Bez niektórych nie dałabym rady.
    Dobrze, że ich mam.
    Podczas tych trzech lat naprawdę poznałam co to przyjaźń.